Bundan bir iki ay önce elinde bir bavul gözlerinde yaş çevrendekilere ürkek bakışlar
ananla babanla kardeşinle vedalaşıp tanımadığın insanalar arasındasın 
böyle başlamıştı ilk üniversiteli okul hayatımda ki yatılı yılları
yeni şehir yeni okul  yeni arkadaşlar ve yeni öğretmenler
bana ise her şey yeni doğmadığım doyamadığım
toprağında uzaklarından kokusuyla demlendiğim vatanımda olmak bile

ve ... içlerinden bir tanesini zamanla alışır arkadaş edinirsin 
kardeş ,anne ,baba ,arkadaş, sırdaş ve yoldaş edinirsin 
sevgiyi kalbindeki ağrıyı o zaman hissedersin 

yılarca okulda onunla beraber olur sıla hasretini mutluluğu 

yalnızlık özlemini arkadaşınla paylaşırsın

küsmeler barışmalar ve ağlamalar güvercin kanatlı tüy gibi uçmalar

bazen koridorda el ele tutulup hayaller kurmalar 
arkadaşının yanında olması kuvvet verir sana 
sevgi dolu bakışlarıyla unutursun hayatın yalnızlığını 
paylaştıkça azalı verir hayata dair çirkinlik adına ne varsa

hiç farkına varmadan okul bitmiş 
ilk geldiğin gün gibi sevgini bastıramadan 
özleme özlemini kat be kat attırarak  bakmışsın ki ayrılık gelmiş
 

elinde bavulun hem gider hem el sallarsın

arkana bakar hıçkırır ciğerinden bir parça kopar ağlarsın
geriye tekrar tekrar döner el sallarsın ayrılık acısını yüreğinde yaşarsın 
göz yaşlarına mani olamazsın ayrılık göz yaşları dır bu engel olamazsın 

arkadaşlık sevgi dostluk kardeşlik ancak kaybedilince değeri anlaşılır 

veya hayat akışı unutturuverir söz verilen buluşma saatlerini

ya da yaşam savurur her birimizi ayrı mekanlara 

ya yoktur ya gitmiştir ya da hiç gelmeyecektir

ya da buluşmalar kıyamete mi kaldı der

unutur gibi özlemini duyarsın .


........ 07-11-1985 İstanbul-Ankara