Çok Özlüyorum

Karanlık uykusuz bir gecenin sabahı

Çıktım evimizden

Kendimi anıttepe yürüyüş parkurunda buldum

Güneş hala doğmamış

Sense yoksun yanımda

İçim içime sığmıyor

Nefes alıp vermem hızlandı

Çünkü seni gördüm

Güneşin doğuşuyla birlikte

Karşımda duruyorsun

Evlerin arasından bana el sallıyorsun

Sen benim canımsın

Diye sesleniyorsun

İşte o an nefesini ensemde hissediyorum

İçim ürperiyor

Titriyorum.

Çıkma… gitme kal orada ne olur

Kalbimin derinliklerinde duruyorsun

Seninle  yürüyorum

Yeter ki sen yorulma diye

Ağlama bende ağlarım

Biliyorsun sana dayanamam

Kıyamam sana hiç

Hey Allah’ım hey güneş yükseldikçe görünmez oldun

Çimlerin üzerinde

Bir sürü kuş konmuş yoksa bunlardan birisimizin

Ne olursan ol

Aşkın içimde ateş

Bak atamda uyanmış bize bakıyor

Seni görüyor

Beni ise izliyor bunu biliyorum

Seni seven ben

Sensizken inan çok özlüyorum

Bahattin Tonbul

6.9.2011