Cinnet 2

CİNNET II

Bilmem hangi alemden sürüldük bu diyara,

Hep ayrılık esiyor hem anneye hem yara.

Yar gülse hayalime bir çığ düşer yüzünden;

Gözyaşı duvarları örüyorum hüzünden.

Gönül bir kıvılcımla yanmaya hazır maden;

Yıllarca kavrulur da bir türlü sönmez neden?

Hep bir kaçmak hasreti, ben vuslatın korkağı;

Ayrılıktan kaçarak, yaşayan ayrılığı.

Ben ne hayal süslerim; ne süslenir hayalim,

Uzandım o eşiğe soğuk mermer visalim.

Devasını derdinde kaybetmiş bir hastayım;

Aniden selâ duysam, ben öldüm sanmaktayım.

Muhtacım bir damlacık gözyaşına muhtacım,

Nefsi tel tel dağlamak; işte benim ilacım!

 Nefis sofrası dünya, ruhun tuzağı çekil!

Hak yolumun önünde duran Kaf Dağı çekil!