Benden Duymuş Olma

Ne tuhafsın kardeşim

Ansızın yağıp geçmiş

Kendi halinde bir yağmur

Üstüne alınmışsın

Bu nasıl bir gurur

Ayı günü bilmez gibi

Nisana çıkışıp

Azıcık ıslanmışsın

Bir ara yukarı bakıp

Görünce masum bulutu

Belki gözyaşı saklı diye

Günahını almışsın

Bir ara gece yarısıymış

Şairler toplamış güya

Kalanlara uzanmışsın

Kolun yorulunca

Nerden geldiyse aklına

En sağlamından bir küfür

Önce orda dikilen mehtaba

Sonra yıldızlara saydırmışsın

Bir ara bomboş avucuna

Belki düşen olur diye

Orada sabahlamışsın

O nasıl umuttur öyle

Ne tuhafsın arkadaşım

Bir sonbahar akşamı

Üstünde ince bir gömlek

Tutmuşsun bir ağaca

İsmini kazımışsın

Güya unutmuş acısını

Yaprakları damla damla

Onu bile ağlatmışsın

Çöküp yere üç saat

Gelir sanmışsın

Bir yaramaz çocuk gibi

Kendini kandırmışsın

Bir kez yoldan geçeni

O sanıp nerdeyse sarılmışsın

Boy pos endam yerinde

Bir cesaretle gitmişsin

Tam dolmuş geldiğinde

Arkasından seslenmişsin

Ayaküstü kısa bir şiirle

Şaşırmış kadıncağız

Esnaf gülüp geçmiş

Üstelik onlara darılmışsın

Ah o ne gurur öyle

Bir kez aramamışsın

Dr.süreyya önder