Bir Gün

                                                Bir Gün

Bir gün yine hayatla ölüm arasında o ince çizgide yürürken...
Bir anda tökezledim, düşecektim az kalsın,  öyle yorulmuş  ki, bedenim, kalbim bir an dedim düş bırak her şeyi...
Bu tökezleyişi bahane et bırak gitsin,  tam o anda senin hayalini gördüm karşımda, bir an düşündüm.
Acaba öldükten sonra ki hayattan bir hediyemi bu bana? Hayır değildi.
Tam karşımda bir çift göz ve o masum yüzünle gülümsüyordun bana, sımsıkı tutundum doğrulttum kendimi var gücümle hemen...
Nasıl bir durumda karşıma çıkmıştın sen benim,  öyle tam her şey bitti derken tam vazgeçip ömrümden giderken...
Şimdi karşımda,  beni hayatta tutan o bakışlarınla karşı karşıyayım düşünüyorum da bazen bu bakışlar benim hayatımda enerji olmuş,  yaşama sebebim olmuş...
EY SEN;  karşımdayken çaya  şeker atmayı unuttuğum sen hayalim deyken hangi günde, hatta hangi yılda olduğumuzu unuttuğum ...
Gitme olur mu, hiç gitme benden, kal yanımda hep kal ömür boyu...
Beni hayata bağlayan sendin kalbimde sen ol olur mu?