Güneş Gördü İhtiyar

Sırt üstü uzanmıştı kumsala
Yaz dedi deniz yaz dedi dağ taş
Keyiflenmişti ihtiyar
Yaşanmışlığa mı denize dağa mı yazayım diye düşündü
Dağ hayıflanıp öksürdü
Deniz dağın haline güldü
Dağ kızınca deniz köpürdü
Sakindi ortalık değil kalabalıklar
Tek tük insan bile yoktu

Ayağa kalktı ihtiyar
Sevilmekten bahtiyar
Denize doğru yürüdü sonra
Bir çakıl taşı fırlatıp sektirdi
Ah dedi deniz balıklar öldü
Adam hadi oradan deyip güldü
Uzun ak saçlarını ıslatarak
Kara gözlerini denize gömdü
Bir kaç kez elini suda şaplatarak dağa döndü

Dağ sevindi
Bana yazacak diye gerindi
İhtiyar dağa doğru yürüdü
Yorgun ayaklarını dakikalarca sürüdü
Yeşilin olsaydı yazardım sana diye söylendi
Birden çattı kaşlarını dağ
"Yaktılar hepsini" dedi ne bostan kaldı ne bağ
Ama yine yeşereceğim diyerek baktı ihtiyara
İnan halen umudum var

İhtiyar birden bir ışık gördü
Bulutlar aralandı güneş heybetsizce göründü
Yılların yorgunluğu üzerine çökmüş gibiydi güneşin
Baskın çıkan bulutların arasında bir yanıp bir söndü
İhtiyara da bir yorgunluk çöktü
"Ah güneş!" dedi nedir bu halin
Kusura bakma sana da yazamayacağım
Hele hava bir kararsın
Yıldızlar görünürse ya da ay hilal olursa onlara yazacağım

Şaşırmış bir haldeyken ihtiyar
Yağmur gibi yağı verdi aç martılar
Deniz durgunlaştı
Dağ sustu
Güneş pustu
Bir tek ihtiyar konuştu
Açlara yazayım bari dedi
Martılar açlar
Açları düşündü kalemini aradı içi coştu

Tekrar uzandı kumsala ihtiyar
Anı düşündü ve yazdı
Hem denizi hem dağı hem güneşi
Hem de aç martıları birer birer
Ölen balıklara üzüldü
Bir daha taş sektirmemeye yemin etti
Yeşil dağlarda el ele yürüdüğü sevdiğini düşündü
Dağın umuduna kattı umudunu güneşi gördü
Hey! Diye bağırdı martılara saçtı azığını kumsala

Yazan ve Seslendiren Mehmet Fikret ÜNALAN