Son Sözüm

Sonuydu, dibiydi bitişlerin.

Bitik ve yitik günlerin…

Yansımasıydı aksimin camlara

Ve boştu camların arkası oysa.

Sırnaşık üç beş duygu yapıştı yakama

Söz geçiremediğim, alışık olmadığım.

Adını bilemedim

Telaffuz dahi edemedim

Yüz görümüydü düş ertesi

Ve tüm suçumun son celsesi.

Sanıktım, şahittim

Savcıydın, yargıçtın

Ve müebbet yalnızlıktı son kararın.

Karanlık bir hücre idi

Artık tek sığınağım

Işıksız kaldığım

Ve dibine kadar hasret kokan.

Dipsiz bir kuyu idi sallandırıldığım

Sarkacı olmayan o sınırsız sancının.

Yana yakıla böğrümden kopan

Haykırışlarım yankı bulmayan…

Sığınağımdı düşlerim

Yürürken yalpalandığım günlerim.

Kitaplara sığmaz acılarım

Zihinlerde yer bulur esaretim.

Yılmadan, yıkılmadan

Cılız da olsa o titrek mum ışığı

Ufak ufak filizlenen umutların

Gönlüme yansıyan sıcaklığı.

Elbet nihayete erer çileler

Çil yavrusu gibi dağılır hazin gölgeler.

Elbet varır nihayete bu sürgün

Sanadır kader bak;

Bu son sözüm.