Hayatın Tecellisi

Sessiz bir sığınak ruhum

Uzak tüm kâinattan

Ara sıra ufka yelken açan.

Huzurun ve sevginin yansıması

Ne varsa sevip kolladığım.

Sıdkım sıyrılmış nicesinden

Vefa, kıymet bilmeyen.

Nice durak ve sayısız insan gözü yolda kalmış;

Şu tren hani bir türlü gelmek bilmeyen;

Kompartımanında sayısız bilinmeyen

Yükü ağır çoğunun;

Bir cebinde umut

Bir cebinde mazi

Uzaklaşmak isterken kendinden

Çoğunun dinmek bilmez gözyaşı ve öfkesi.

Alacaklıyız hayattan

Benliğimizi yakıp kavuran

Ne varsa için için yakan.

Susarız mütemadiyen

Tek çare değil midir elden gelen;

Yana yakıla dört döneriz

Çaresizliktir bel büken.

Nice yakarış dökülür dudaklardan

Rahmet yağarken gökyüzünden;

Karışır yaşlar ve eşlik eder,

Her dem iç burkan

Sonu gelmek bilmez istekler

Kopamazken dününden

El vermiştir Yaradan.

Başı belli,

Nihayeti koca bir soru işareti;

Kiminin hüznü kiminin derdi

Vefalı ya da karşılık bulamadığın bir sevgi seli

Ne geçersin kendinden ne sevdiğinden

Bu değil midir hayatın tecellisi.