Yaşlı Kağıdım

Yaşlı kağıdım

Önümde sessizce akan nehir suyu havada ki bulutlar kadar bulanık… Nefesimi tüketmeden buğuluyorum yaşlı kağıdıma elimde ki bir kalemle. Duyabiliyorum kalbimin heyecanla atan her atışını… Sana odaklanmış bu gecenin ayazında, seni çiziktiriyorum yaşlarla buğulu bu parçalı kağıdıma… Başımda esen çılgın rüzgâr etrafı döverken, soğukluğu keskin bir bıçak gibi içime işliyordu. Hissedebiliyorum, zamanla kalbime iniyordu bir kurnaz acıyla. Sanki kırık bir kalbin kederiydi bu…

Kaybedebilirdim, senden kalan son mutluluğumu, parçalanabilirdin hiç bilmediğim uçurumun kenarında, yoksulaşabilirdi yüreğimden akan her bir yaşım…

O yüzden son nefesimle de olsun sarıldım kalemimle, senden arda kalan son kağıdıma. Akıttım senin uğruna parıldayan yaşlarımı… Islaklık ruhumu serinletse de, yüreğimde ki sevginin sıcaklığıyla kuruttum aşkın yaşlanmış anılarını. Seni ise, hayalimde ki gerçekliğine inanarak sundum aynamın huzuruna.

Yansıdın bir yıldız gibi ne kadar yabancı eller kendi mutsuzluk oyunlarında, senin de mutluluğunu gölgelemeyi amaçlayan senaryolar çiziktirseler de…

 Öyle ki ben, sana sevgimin aydınlığıyla bakan bir rolcüydüm, gülümserdim her defasında hayalimde canlanan yüzüne. Sarhoş olmuş ruhumun tek temiz tarafıydın ya sen… O yüzden korkusuzca daldım gönlünde akan maviliğe, fırtınalar seni benden almadan, tarifsiz yokluğuna dayanamadan…

Aynı karşılığı da almak istedi gönlüm, son damalarımı akıtırken yaşlı kağıdıma… Biraz olsun tebessümü andırdı yüzün…

Bir tebessüme bağlı kalsamda yine de nağmelerimde ki mutluluğum arşa değmişti.

 Sen ne kadar benim hayalimde ki bir gerçeklikle gülümsemesen bile…