Sar Bedenimi Sevginle Anam

Annem;

Sen bellek sızısısın yüreğimde

Kaşınan eski bir yaracasına tatlı

Hercai hatıraların sembolüsün

Gökyüzüne savrulan küllerce

Geçiyorum şimdi senli anılardan

O toprak kokan eski sokaklardan

Uzun ve çocuksu yolculuklardan

Bakıyorum şimdi usumdakilere

Nedir elimde kalan?

Annem;

Vakitli vakitsiz her anımda

Ağaran yüreğimi okşayan kadın

Yaslı bedenimi saran asırlık vefa

Çığlık çığlığa koşarken ben yaşamda

Gönlümdeki isyanları bastıran kadın

Sensiz ne gülün rengi var, ne kokusu

Avuçlarımda yitik bir hazan vakti

Düşlerim parçalı, yarım yamalak

Savruk bir yangın artığı gibi sanki

Ertelenmiş düşlerin siperindeyim

Bulsana beni.

Annem;

Ne çok zaman geçmiş gidişinin üzerinden

Daralan bir ömür kapısından bakıp uzaklara

Senli mutlu günlerimi düşünüyorum

Gülüşlerini saklıyorum sarı odalarda

Yüreğimde benliğin, bedenimde ellerin

Ben seni en çok baharda özlüyorum

Yine sarsana menekşe kokunla beni.

Annem;

Kokusuna kıymet biçemediğim

Dilimdeki en asil değerim

Göğsümde kalsın o sıcacık ellerin

Her okşayışında mutlanırken ben

Niye gelişinle çocukluğuma döndürmedin?

Annem; yaşarken kıymetini bilemediğim

Affedebilecek misin beni!

Annem;

Adın yüce bir değerce saklı bende

Dudağımda içli bir ıslıkça taşıyorum sonsuza

Her içlenişimde koşup geliyorum koynuna

Sar bedenimi anam, ihtiyacım var sana

Masallar anlat yine doyumsuz okşayışlarla

Sevgisiz bırakma beni bu çelişkili atlasta

Yeniden okşa beni o sıcacık bakışlarınla.

Şiirin Hikâyesi: Adına sevgi dediğimiz, bir gölge gibi ardından gittiğimiz, üzülünce özlediğimiz, özleyince beklediğimiz ve varlığının yoksulluğunu çoğunlukla kaybedince öğrendiğimiz o bakışı sıcacık sevgiliye, gönlünde dünyanın servetini taşıyan kişiye, ANNE'me ve tüm ANNE'lere…

Selahattin YETGİN