Düşlerimi Gökyüzüne Gömün

Çıkışı olmayan bir kapıya yolculuktu gidilen

Kucaklarda umut, koca yüreklerde som/altın

Kim çözer kansız kefenlerin susturulmuş dilini!

Yandı yürekler, kimdir geceyi üstümüze örten!

Karbon monoksit öldürdü beni anne, yaşım 15

Dışarıda yağmur varmış, ben mayısta üşüyorum

Bu haykırışlar, siren sesleri niçin! Neyin bayramı

Yüzüm kirli, çıkamadım gün yüzüne, düşüyorum!

Güneş ile vedalaşıp dalardık derinlere, vakit tamam

Çiçek yetişmiyor yer altında, karanlık yaşam seyran

Biriktirmeyin yaslarınızı, ciğerimiz yanıyor hey anam

Örtün madenlerin kapısını, içerisi nicedir toz duman!

Kâğıtlar yetmiyor ölümlere, yorgunluktan kapandı göz

Ruhlar derin uykularda, soğuk odalarda uyur mu ki öz!

Gönlümüz delik deşik, ulusal yasa bile akıl ermiyor söz

Hangi ekmeğin katığıdır kan, kara tabutlarda matem köz

Çığlıklar tükendi, umutlar tükenmedi, duvarda kara resim

Babasız kaldı çocuklar, rüzgârın koynunda ölümün nefesi

Hangi güneşi astınız yer altına, umut ise mutluluğun sureti!

Saati ayrılığa kurar madenciler, bunun için boyarlar yüzlerini

Düş ektik toprak altındaki kırlara, hangi bahar çiçeklenir ölüm!

Acımız büyük, hüzün kaderle nikâhlı, yüreği kapkara bir zulüm

Devrik bedenlerde şaşkın nida, gözyaşı bu oyundaki hangi bölüm!

Kaderle anlaşmamız bozuldu dostlar, düşlerimi gökyüzüne gömün!.

Selahattin YETGİN