Yaman Bir Ağrıydı Gözyaşı

Kendi içine devrilmiş karanlık dehlizlerden

Işığa koşuyordu yüzlerce can

Çektikleri her nefeste panik

Attıkları her adımda ölüm ile yaşama koşan

Kiminin aklında eş, kiminde kardeş

Oğlum için yaşamalıyım diyordu bir diğeri

Geçtiler yeni can vermiş ruhların üzerinden

Işığa ulaştılar eller üzerinde, yarı baygın

Dışarıda günah çıkarma törenleri, onlarca kamera

Tabutlar yağıyordu şehirlerden, havada kanlı duman

Düşlerin ötesinde bir yerdi Soma, dillerde isyan

Yaşamak kanlı mendildi, gözyaşlarını saklayamayan

Patlamış avuçlarıyla, kirli çizmeleriyle sedyede bir adam

Islaktı işçi tulumu, ölümü atlatarak ışığa tutunmuştu

Sevinç ile acıyı aynı anda tatmış, hayata sarılmıştı

Mahcup bir edayla sordu hemşireye, 'kirlenir mi uzansam'!

Ölüleri verdiği halde, sönmedi Somanın maden ateşi

Bulutlara karıştı zehir, yağmur olup düştü mezarların üzerine

Kızıl bir isyanla ağlarken gökyüzü, hayat devam ediyordu

Yaman bir ağrıydı gözyaşı, usumuzu terk edip arşa akıyordu

Selahattin YETGİN