Gül Daima

Sayısız ikilem,

Naif yüreği dağlayan

Nice betimleme;

Adı insan,

Tabir-i caizse.

Muhakeme denen bellek

Ya, düş ötesi o gizem;

Dışı parlak

İçi adeta boş bir kütle.

Onlarca yanılgı

Dipsiz kuyuda saklı

Ve binlerce sanrı.

Tut ki bir yalan

Gerçek addedilen

Susmalı dilin

Haklı bile olsan…

Neye yarar, söyle

Kimin umurunda

Kim tutar elinden

Ya da kim çıkarır

Düştüğün delikten.

Gül daima

İçin kan ağlasa da

Tut içinde tüm birikeni

Sus, konuşma asla

Yanıp tutuşsan da.

Önce Allah sonra benliğin

Nefret dahi etme

Sana kin besleyenden.

Sevgi değil mi, işin özü

Tutsan da içindeki közü

Rağbet etme yalana

Hep sığınmadın mı Yaradan’a.