Aşkımı inkâr eden nefretin yine başrollerde,

Sensiz koca şehir dar geliyor

Kabıma sığmıyor yüreğim

Kalabalıklar içerisinde adeta yapa yalnızım

Zemheri ayazında kalmış gibi

Yüreğim buz tutmuş, donuyor

Al yüreğimi, koy yüreğine buzları çözsün…

 

Karanlıklar korkutur beni hep

Sessizlik bana göre değil

Gecenin ilerleyen saatlerinde

Siluetimle paylaşırım bensizliğimi

En zoruma giden de

Gecenin en suskun saatlerinde

Seninle, sensiz paylaşmaktır sessizliği

 

Bir an aynaya bakarım

Gözlerim donuk ve mat

Boş ve manasız bakar kör

Eğer inersen derinliklerine

İncinen ruhumun kimsesizliğini anlatır

Sessizce…

 

Gecem, mor ile lacivert arası

Yıldızlar dans etmekte

Ne diyeceğimi unuturum, dalarım derin düşlere

O an hüzünlerime ilham perisi olur

Karanlık geceden kayan yıldızlar…

 

Nefretin boyunu aştıkça

Çalmadın gönül kapımı,

Çalmış olsan bir kere

Ağırlarım seni yüreğimin en müstesna köşesinde…

Olmadı, yüreğimi sana sürgün ederim…

Çünkü

Kaderimsin, bana yazılmışsın

Alıp verdiğim nefes gibisin

Öyle ihtiyacım var ki sana…

 

Al yüreğimi yüreğine, buzları çözülsün

Ezberlemişim tepeden tırnağa seni

Ne görmek için bakmama

Ne de seni hatırlamama gerek yok

Yüreğimin en müstesna yerinde

Nefret etsen de

Hep benimlesin

Bendesin…

 

 

//Benden nefret ettiğin bu/gün, idam fermanımı imzalayarak ipimi de çekmiş oldun//

 

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

10.05.2014

Şiirime ses olan değerli dost, sevgili ağabeyim Mehmet Fikret ÜNALAN’a çok teşekkür ederim.