Sus

Kıyısında kaldım gecenin

Soğuk, buz gibi

Gecenin karanlığını

Örttüm üstüme

Kefen gibi

Uyutabildiğim ne varsa

Geceye inat uyuyun dedim

Elem uyu

Kader uyu

Ölüm!

Sus dedim

Kibir gecenin sahibi

Bir diyet öde dedim

Seni satın alan nefsine

Hadi görün dedim

Bir ömür uğruna Ben’im

Bir zevk uğruna dilim

Bir ten uğruna bedenim yandı

Tekrar sordu, yolda durdum

Ölüm dedi

Konuş dedim

 Nurhan Doğrul