Emanet

İnanılmaz bir metanetle karşıladım günü

Biraz hüzün biraz burukluk var gönülde

Yarım yamalak bir sevinç

Üzerime bulaşmış iki damla yoksunluk.

Uzağım kendimden

Bir o kadar yakın derken

Ve işte çoktan kayboldum

Derinliğinde o gizemli bilinmezin.

Ya sen…

Uzaksın çoktan firar etmişsin

Yakın sandığım kim varsa

Esaretinde kimsesizliğin

Kimsesizim belki hiç olmadığım kadar

Ve ezelden beri

Vuku bulan onca soru.

Tırnaklarımla eşeleşmiştim oysa bir ömür boyu

Kazıntıyım biraz

Debelenirken kursağında yalnızlığın

Hükümsüzüm bir o kadar

Doğduğum gün

Silmişler sicilimi.

Yankılanan onca gürültü

Kuru kalabalık içinde onca yankı

Kendileri bile bihaber

Kimine göre koca bir sanrı

Kabul etmedim ki yenilgiyi

Mecburum sürdürmeliyim mücadeleyi

Yakınımda ve en derinimde her daim

Kâinatın ve varlığımızın tek tecellisi.

Gönüllerin tacı

Silen yüreklerdeki onca kiri pası.

Emanet bu can

Emanet ne varsa

Ruh, akıl ve vicdan

Dinmese de efkârım

Binlerce kez meylederim aslıma

Çoktan terk eylemişken yalanı, inkârı…