Özde Bilseydik Âlemin Temelinde ki Varoluşumuzun Amacını

Özde Bilseydik Âlemin Temelinde Ki Varoluşumuzun Amacını 

Varlığının umursamazlığındadır her daim yokluklar 
Yokluğun karanlık sessizliğine gömülmüş nice sayısız bedenler 
Umutların tükenişinde daha kaç yorgun beden tökezleyecek 
Sen ister varım de 
İstersen yokluğuna kaldır kadehini 

Medeniyetin kokuşmuşluğunda maddeye tapan zavallı beyinler 
Yâda mazlumları kandırmak için dini maske edinen menfaatperest sahtekâr sefiller 
Hisseder mi sanırsınız nefeslerden yayılan açlık kokusunu 
Onlar ki varlığın içinde 
Ve şaşaalı yaşamlarının arsızlığında sadece zevk ve sefa içinde yaşarlarken 
Körelmiştir burunları 
Bakarkördür gözleri 
Görmezler, 
Anlamazlar, 
Anlayamazlar sefaletin gerçek yüzünü 
Tabaklardan çöplüğe dökülen el değmemiş, 
Bıçak dahi kesmemiş tonlarca ekmekleri 

Yokluğun mahkûmiyetinde aç olsa da sefalet içinde yapışmış karınları 
O hakir gördüğünüz insanların başları her zaman diktir 
Kaldır kadehini mağrur ve sefalet içindeki başları dik insanların varlığına 
Ama hiçbir zaman şerefine deme insanlık düşmanı zalimlerin 

Özde bilseydik âlemin temelinde ki varoluşumuzun amacını 
Hiç bir zaman olmazdı savaşlar 
Namlulardan çıkmazdı kurşunlar 

Masumları öldüren savaşların faydası kime 
Kime silahlardan çıkan kurşunlar 
Daha kaç körpe bedeni toprağa gömecek bombalar 
Kaç sayısız masum bedeni parçalayacak insanlığın düşmanı füzeler 

Nedensiz mahvedilen doğa 
Toprakta kan 
Havada barut ve duman 
Nefeslerde açlığın kokusu 
Çocukların gözlerinde korku 
Geleceği karartılan umutsuz bekleyişe mahkûm yeni nesiller 
Annelerin yüzünde ömür boyu acı tebessümler 
Ve sen medeniyetin kokuşmuşluğunda halen kendine insanım diyebiliyorsan eğer 
Kaldır kadehini insanların ve insanlığın şerefine 
Ama hiçbir zaman şerefine deme özlerini üç beş kuruşa satanlara… 

Söyle ey zavallı insan 
Söyle sen sevdin mi? 
Sevebildin mi? 
Sevildin mi? 
Sevgi nedir bilir misin? 
Sevgiyle bakabiliyor mu gözlerin insanlara 
İnsanlığa 
Doğaya 

Beyaz güvercinleri okşuyor mu ellerin 
Toprağa düşen fidanlara yanıyor mu kalbin 
Gelecek ve umutları yok edilen çocuklara sızlıyor mu vicdanın 
Kokuşmuş medeniyetin insanlığı yok eden zalim savaş çığlıklarını duyuyor mu kulakların 

İçinde bir nebze insanlık duygusu kalmışsa eğer 
Kaldır dostum kaldır kadehini insanlığın ve insanlığının şerefine 
Ama hiçbir zaman şerefine deme savaş çığırtkanlarının 

Âlem senin olsa ne fark eder insan olmadıktan sonra 
Âlem senin olsa neye yarar insanlıktan nasiplenememişsen 
Âlem senin olsa ne fayda insanlığın düşmanıysan 

Saklanmışlar sözde medeniyet maskesinin arkasına 
Ağızlarında kara balçık misali demokrasi çığlıkları 
Dönmüş gözleri, 
Canavarlaşmış ruhları 
Maddeye tapıyor özbenlikleri 
Tetiklerde işaret parmakları 
Bakarkör gözleri hedeflenmiş masum bedenlere 
Uyuşmuş beyinleri odaklanmış savaş ve ölüm makinelerine… 

Kan ve barut kokusu hâkim karanlık düşüncelerine 
Katılaşmış, taşlaşmış duygular 
Ruhsuzlaşmış bedenler 

İşte insanlığı yok eden demokrasi havarileri 
Bin bir pembe hayali yalanlarla dünyayı altüst ederken 
Ben bile vurdumduymazlığın içinde kulaklarımı dünyaya tıkamışsam 
Benliğimi üç kuruşluk menfaat uğruna varlığımdan koparıyorsam 
Ve kendimi insan yerine koyarak insan sanıyorsam eğer 
Sakın benimde şerefime demeyin

Dinçer Demirel