Özlem

Buğulu bir zamanın lanet saatlerinde

Yüreğimden süzülen ölüm yağmurları

Yaz gününde titreyen bir zemheri sabahı

Rüzgarın tutmuyor eli dizlerinin bağcığı

Gündüz gözüyleyken ben gecenin kör karası

Bir kalabalık içinde cihanın en tenhası

Çınlıyor kulağımda feryatların yankısı

Geceye eriyorum kaldırım evlatlığı

Toprak oldu diyorlar meleklere karıştı

Midem ciğerim kalbim birbirine dolaştı

Boğazımda bir düğüm soluğuma yapıştı

Her yanımı kestiler bir damla kan akıştı

Büyüdüm senelerce nefret ettim geceden

Saçından sürükleyip yoldum attım günümden

Ama yaslanamadığım o iki gül heceden

Geçmedim hiç yüzünden kokundan bil ki

                                                      An nem