Özlem F Sevmek

insan uçar mı,

valla uçuyodum

valla billa uçardım sevincimden

gerçekden seven uçar bizimo(ğ)lan

vallah-billaha uçar, melekler uçma(z) mı

melaike gibi bişiy oldum iresmen

valla ganatlanıp uçuyodum canım

canım!

onun o gözel yüzü

gözlerinin parıltısı, gülüşü

yüzünün alı

utancından, gözlerini gaçırışı

beni bekleyişi

yolumu gözleyişi

hayalı! gözlerimin öğünden getmeyo

getmeyyo..

bu nasıl bişi(y)?

havaslık bu mu ki:

gara zevdaa böle bişiy mi ki

arasında zırnıg gadak fark var mı

akabinde ne olu(r)

umurum da deği(l), öyle mutluyun kuuu

bu hankı kelime,

Türkcesi ne

benden evel biri böyle oldu mu

hiş sanman!

arayer[1] lafı çoğ oludu da

gülesime gederidi[2]

hinci benim durumum

o şembellerin[3] annadıklarından

komidiklikleriden bin gat da(h)a beter

şikatçı mıyın, yooo…

valla billa değilin, o üzülmesin,

kimsecikler onu üzmesin

üzmeye yeltenmesin

o bana yeterdi

“i(n)san

başgasının uçu

ölümü göze alır mı” derdim eveli eveli

ben onun bi gülüşü uçu(n) bile

canımı vermeye dünden ırazıyın

hemi de yüs kere,

bin kerre

şartlar şart osun

hemi de gözümü bile gırpmadan