Ruhumun Hıçkırıklarına Sordum

Gün gelir
yüreğim umutla beslenir
gönlüm sevinir
 Günler geçtikçe sinem
hasretin çehresinden figan eğleyip
çileyi deruhte eder
 Aşk için ya sabır der,
nasibi umutla bekler
 Elemin sancağını al aşağı ederek,
hikmetin ramına el hak müracaat eder

Şarkılara sordum
bir ah çekerek nafile dediler
 Anıların abat olan perdesine dokundum,
her ne sebepse açmamı istemediler
 Aklıma sual eğledim,
hani hakikatin sesi söyle diye
o vakti öncelediler
 Uzletin bağrında nefeslendiğim
yalnızlığıma gülüp geçtiler

 Bir çaresizlik
içinde etrafıma bakındım
 Yerlerde sürünen
yaprağın melaliyle aşkı andım,
hali fakirliğimi sessizce kandım
 Servilerin efkarını ibretle yudumladım
ve ölümün döşeğinde sevdayı sayıkladım
 Yılların kaybolmuşluğun
ruhumun hıçkırıklarına sordum,
çaresiz şaşkınlık yaşadım

İşte o vakit
şairin ve yazarın
halini yakinen anladım
 Aynı dili konuşmak ve fakat
aynı duyguları yaşayamadan
yılların hicranıyla yol almak
 Kimseye bir kabahat bulmadan
şefkatin bağrından akseden
düşlerle ufuklara uzanmak
 Vefanın, nefis ve hesap
mütalaasında kaygı yaşamadan
aşkı sürurla kalpte yaşatmak

 Lalenin
nazarından dile geleni,
gülün masumluğundan serdedileni okumak
 Tevhidin rahlesinde bir korku
yaşamadan vuslatın şevkine
muhtaçlığı hale anlatmak
 Ne kadar dile gelen zafiyetler varsa,
tecessüs kul olmaya mani bir halse
gönülden savmak
 Ne cennet için yaşamak
ve ne de cehennemin narında
haşyeti gönülde takva ile tutmak

 Ten kokusundan,
nefsin yoran tadımlarından
kalbi korumak
 Her hevesin yanan ateşe
odun atarak ruhu sarmasını
gönülden anlayıp bırakmak
 Bir zevk için sadakatin
masumiyetini tahrip ederek
şereften azat olmak
 Hudutları yok sayarak
hoyratça yaşamak ve kalbin
hicranını anlamadan fani olmak

 Mustafa Cilasun