İsimsiz Şehrin İki Nüfusu

Yaşamı güç kılan saatlerden biriydi belki de. En hakikatli rolleri üstlenerek, riyasız ve bedelsiz yollara düşmenin tam zamanıydı. Kutsallık kadar baki olmalıydı onuru ve gururu. Karmakarışık tonlar kuşatmıştı bedenini. Yığınlar depoluyordu zehrin en acı tadını içine çekerek. Gitmek kadar zordu acıları sarmak. En dokunaklı küfürleri duymazlıktan gelmek... En dil yakıcı şarapları bir nefeste çekebilmek. Acı bir lokma gibi hatıraları büyütmeden gelirse beklenen an, acılar azalacaktı sanki.
Kimse gökyüzünü kurşuna dizmiyor. Kimse yıldızları bağrından söke söke koparmıyor. Ama denizlere gökyüzünden kanlar damlıyor. Bu kez hırçın değil, bu kez kabarmıyor, kükremiyor. Denizler suskun, denizler an be an batıyor. Çekiliyor içine, dönüyor kendine. Ya dağlar taşlar, yalvarırcasına dumanlanıyor. Artık çok geç.
Gökyüzü isyanları oynuyor son kez. Elleriyle koparıyor yıldızları. Bir bir döküyor denizlerin üzerine. Yakamozlarla parlıyor, ahh o yakamozlar. Çılgın bir gecede ışık saçmak istiyor. İşte o an boşalan bulutların ardından gökkuşağı beliriyor. Denizler kırmızıyı çekip alıyor içinden. Yanıyor… Ateşe düşmüşçesine için için kavruluyor
dün gece süzülüyordun ayın şavkıyla
dün gece düşlerin düşmemişti yara bere içinde
ellerin
ellerin ne kadarda soğuk
üşüyorum
Kirpiklerim gözlerime düşüyor ve gözlerim deniz. Denizler sancılı, bütün hayallerim sırılsıklam, feryatlarım tuzlu. Nefesim daralıyor, koynunda sensizlik çok ağır geliyor. Batıyorum. Kendimle beraber batırıyorum tüm denizleri. Koyun koyuna sürükleniyoruz. Kayboluşumuzun öyküsünü destanlara yazıyorum. Geriye kalan koskoca bir hiç, "seni seviyorum" bile diyemiyorum.
Denizler mi gökleri yutmuş. Yoksa gökler mi denizleri kefene sarmış. Bir meçhulde kaybolmuşlar. Ne tabutlar varmış ortada, ne mezarlar. Ne geriye yas tutacak insanlar, nede düzenini süren kâinat kalmış.

................................................................AZİME GÜRLEK