Sabahı Serçeler Uyandırmalı

Geceler  hüzün demler 

Dolunay cezvesinde.

Bastırılmış duyguları,

 üfleyip köpürte köpürte .

Koyar önüne.

sıkıysa  içme.

*

Mehtabın ipek tülü uçarken 

perde perde.

Soyunup kalır ruhun .

İçtimada el pençe .

Tam kaçmak üzereyken 

bu nümayişten,

Şıkır şıkır gün ışığı, 

Yaramaz çocuk gibi , 

gülümser pencereden .

Çeler aklını.

Gel de sevme ...

*

Sevmek güzel de,

sevginin haraç mezat satıldığı ülkede,

Bu zamanda aşk büyütmek imkansız.

Oysa benim gözümde,

Her aşk biraz kavgadır, 

Her sevdalı militan .

Ve denizine sığmayan  

balık olmalı insan...

*

Anlamam ondan bundan ,

Sevdiği zaman,

Yer yüzü zümrüt halı,

Gök yüzü mavi tavan. 

Ve kökleri derinlere uzanan 

Bir ağaç olmalı insan .

*

Çiçek çiçek açmalı.

Şiir şiir bakmalı .

Konuşunca dünyayı sarmalı sesi 

Öpüşü karanfil kokmalı.

Aşkın sunak taşında ,

adanmış kurban olmalı.

*

Temmuz gecelerinin kor alevinde

Kaynayan sütün ince kabuğu, 

Beklerken kaymak olmayı.

Büyütmeli sevdayı .

İki başı bir yastığa koymalı.

Koşarken vuslata soluk soluğa 

 bülbülü gül kokusu, 

Sabahı serçeler uyandırmalı .

MELAHAT ÇETİNKAYA