Elbet

Anlamıştım elbet

Anlamıştım bittiğini.

Ama son bir umutla sarıldım anılara

Solmuş fotoğraflarda aradım izlerini.

Ayrılık şarkıları çalınca radyoda

hüzünlenirdik hani,

Ağlardık çocuklar gibi.

Karalar bağlayıp gökyüzü,

Başımıza yıkılmadıkça ayrılmayacaktık.

Ayrılmayacaktık kuşlar uçmayı bırakmadıkça.

İçimizdeki o çocuk hiç büyümeyecek,

Masumluğunu kaybetmeyecekti.

Anlamıştım elbet

Artık buz kesiyordu sarılmaların

Keyif alamaz olmuştum gözlerinden.

Ama gidişin böyle sessiz olmasaydı keşke

Keşke ufak bir vedaya cesaretin olsaydı.

Gene radyomda ayrılık şarkıları çalıyor

Gene hüzünleniyorum,

Çocuk masumluğunda ki gözyaşlarımı arıyorum.

Anlamıştım elbet,

Ama güneş tekrar doğacak sandım sabahlarıma ;

Yanılmışım.

S.Ş