Farkında Olmasan Bile

Sarıyor bedenimi sararmış yapraklar,
Etrafım da dolanıyorken fark ediyorum sararmış yüzümü.
Uçuşan kuşların rotası değişiyor. Ay bir b'aşk'a parlıyor.
Açan çiçekler edebini unuttu..
Yok bundan gayrı ayrılıklar, hüzünler..
Siyaha boyanıyor penceremin kızıl süsü..
Her şey dilimin kıyısına vuruyor bu gece
Ney'in inceden nağmesi ile,
Kemanın tiz sesiyle,
Bir sarhoşun aylak konuşmasıyla,
Yabancılaşıyor al yazmalı türküler.
Vecizeler de yabancılaşıyor,
ve ben kendimi tanıyamıyorum..

Hangi şehrin kucağı avutur ki beni?
Yüzüm eski ve kırışık..
Ellerim nasırlı, sesim kısık...
Sokak çocuklarını da bilirim ben,
Aslında sahipsiz çocuklar onlar.
Ben gibi...

Ve şimdi ilk defa bir sokak kadını görüyorum.
Aldanmasınlar o masum yüzüme.
Aslında kanayan yaralarla dolu.
Ben, kahverengi gözlerimde götürdüm seni.
Bir cami minaresine takılıyor iken gözlerim,
Sabahın ezanına takılıyorum.
Derin izler bırakırken gözyaşlarım yanaklarıma
Gönlüm de götürdüm seni cami kapılarına..
Ben eğildikçe rükuya sende eğiliyorsun.
Ve ben kapandıkça uzun uzun secdelere, sende kapanıyorsun..
O vakit ben isterken seni Yüce Rabbimden,
Sende istiyor muydun gönül hanemden, gönül hanene beni..
Gözlerimin kahvesine gömdüm seni...
El açıp Rab'be beraber ağlıyoruz bu gece.
Sen, Sen farkında olmasan bile!!...

Büşra Karacan-Volimte (24 Mayıs 2014)