Ey Aşk Çek Elini Benden

Sıradan iklimlerin ölü yüzleri,

Yüzlerce bağnaz ve sırnaşık duygunun

Sanrılarla çevrili sessizliği.

Pür neşe, koruk düşler

Nezdinde barınan kör tuzak

O sessizlik ki;

Ölümü çağrıştıran.

Savrulun ey insan denen canlı

Kolaysa yıkın onca arsız sanrıyı.

Yeter tek bir kıvılcım

Yeter tek bir bakışı

Yanıp, yok olmaya yüz tutmuş

O bitimsiz duyguların.

Gerin çarmıha aşkı

Gerin ki arşa ersin başı

Ey aşk çek elini benden

Cennetimi cehenneme çeviren.

Çoğuldan tekile varmış

Kıdemli sancılar

Sürgün düştüğüm o adam

Varla yok arası

Ne zaman elimi uzatsam

Asla dokunamam.

Serçe parmağıma konmuş

Bir damla yaş

Nicedir tuttuğum yas.

Korkular dipsiz

Sevdalar öksüz

Âşıklar değil midir korkusuz…

Tılsımı o büyülü bakışın

Nicedir sığındığım

Can yoldaşım.

Yine de yalnızım ve terk edilmiş

Gönül ki çoktan hicap etmiş.

Sımsıcak bir temmuzun ilk yarısı

Eşkıya sevdaların

Emsalsiz telaşı.

Sür git dünya denen düzenek

Düşleri gömdüm en dibe

Ellerimle tek tek.

Tezahürü olabildiğince yılgın

Haşmeti sürerken

O emsalsiz sırrın.

Bir ben çoktan geçmiş kendinden

Kuş uçmaz kervan geçmez

Sadece sen geçtin o gönülden.