Cehennem Yolcusu Kalmasın

-Çabuk tutun elinizi, baylar, bayanlar. Kalkıyor, kalkıyor. Haydi, yüklenin günahlarınızı…

-Cennetten geçer mi evladım?

-Yok, teyzem. Biz oradan geçmiyoruz.

-Hadi, oğlum atıverin beni de bir yere yol üstü.

-İnan ki teyze, olmaz. Ama eğer diyorsan ki illa da bineceğim evvelallah sana da buluruz boş bir koltuk.

-Yok, evladım yok. Az bekleyim ben. Beyim da orada beni beklemekte zira.

-Az, bekle o zaman teyzem.

-Hey, delikanlı otobüsleri karıştırdım belli ki.

-Yok, be ağbim. Biz de bu yolun yolcusuyuz… Hayırdır, bu genç yaşta nereye böyle?

-Ablamı öldürdüm. Aşüfte kocaya kaçtı hem de kanlımızdı.

-Hızlısın be delikanlı. Durduk yerde, tüh…

-Ablam, eniştem bir de doğmamış sübyanı da ekledin mi fazlasıyla günahım!

-Haydi, geç sıraya. Çabuk tut elini.

-Eyvallah, ağabey. Az beklesek…

-Neden ki?

-Kız arkadaşım da gelir az sonra.

-Ooo, siz bayağı yüklenmişsiniz günahı. Bacımın günahı ne ola ki?

-Sorma, hem de ne yük. Söylemesi ayıp, sevgilim de yüklü hani. Gerçi doğmamış çocuğa don biçilmez ama… Mecburen o sübyan da yanacak bizimle beraber.

-Desene, erken tutmuşsunuz elinizi. En arka koltukta iki boş yer var. Yeter ki çabuk olun.

-Cenazesi var be ağabey. Gömsün gelir az sonra.

-Kimin cenazesi ki?

-Anasıgil. Kadın dayanamadı kalpten gidiverdi. Anasını soyup soğana çevirdi bizimki evde kaçmazdan önce.

-Yeter bu kadar. Hesabı bana vermeyeceksin ne de olsa. Az bekleyin. Hesaplaşırsın gittiğiniz yerde. Haydi, haydi yolcu kalmasın…

-Az gelsene.

-Buyur, beyim.

-Beni cennete atsana.

-Yok, olmaz, oradan geçmez.

-Dinle. Bilet parasının on mislini veririm. Haydi, yap bir kıyak.

-Beyim, ben muaviniyim sadece. İnan ki olmaz. Hem çok geç bu saatten sonra.

-Bak, şu güzel sarışını görüyor musun?

-Bana ne ki…

-Bak yaparım aranızı. Yukardan tanıdıklarım var. Hele ki tanı yakından vallahi cennetlik olursun.

-Pardon, beyim. Sorması ayıp nedir senin yükün, bunca günahın?

-Rüşvet ve fuhuş.

-Hım, anlamıştım ben. Geç ağabey, geç.

-Oğlum, oğlum akşam okundu mu?

-Geç kaldın, amcam.

-Ben de kazayı kılarım o zaman.

-Sen iyi misin bey amca?

-Sorma, birader. Hanımı yeni defnettim sonrasında iki veledi. Bana yer kalmadı.

-Senin günahın ne ki amca?

-Hanım boşanmaya kalktı. Boşalttım mermileri.

-Ya, çocuklar?

-Onlar da geride yetim, öksüz kalmasın, dedim.

-Eh, be amca olacak iş mi seninki?

-Baktım boylu boyunca yatıyorlar son kurşunu da kendime sıktım.

-Senin koltuk tek kişilik o zaman.

-Öyle ya, onlar cennetlik ne de olsa. Bak, bu hiç hesapta yoktu.

-Kalkıyoruz ağabeyler, ablalar.

-Oğlum, az baksana.

-Söyle, teyze.

-Şoförü nasıldır bu otobüsün. Durduk yerde kaza yapmayalım…

-Teyzem, düşünme sen bunları. Cümleten kazamız mübarek olsun.

-Hey, delikanlı…

-O buyurunuz, beyefendi.

-VIP koltuk var mı sizde?

-Ne gezer, efendim. Artık her şey standart bu saatten sonra.

-Hayırdır, beyefendi?

-Özledim, çok özledim.

-Neyi efendim?

-O yumuşacık deri koltuğumu çok özledim. Nasıl da yayılmıştım senelerdir.

-Olacağı buymuş demek ki beyefendi onca yaptıklarınızdan sonra.

-Siz ne bekliyorsunuz burada beyler?

-Bizler beyefendiye tahsis edilmiş korumalarız. Başına kötü bir şey gelmesin.

-Oo, artık olan olmuş ama… Neyse, haydi siz de geçin.

-Kalkıyoruz, kalkıyoruz. Cehennem yolcusu kalmasın…