Eylül Yordu Beni

Tam mevsimi sanki ayrılıkların

Yüreğimde yorgun bir sonbahar havası var.

Can verdiğin damarlarım

Adeta kuru yaprak mezarlığına dönüyor

Üşüyor yüreğim, kaşkolünle sarar gibi sar sevginle

Fırtınaya yakalanmış balıkçı teknesi gibiyim

Aç yüreğini sığınayım oraya

Bak bulutlar ne çok şey anlatıyor dilinden anlamasam da

Korkardım hep sonbahar mevsiminden

Çünkü ne zaman dışarı çıksam bahar yağmurları yağarken

Gözyaşlarım karışır sağanaklara

Hiçbir önemi yok bunların artık

Eylül yordu beni…

 

Yüreğimi dinledim, sesine kulak verdim bugün

Çok yorgun ve bitkin…

Önce yerinden fırlayacakmış gibi

Küt küt attığını duydum.

Çok zor…

Zor günler dedi…

Zorluğu kadar da hiç ve anlamsız…

 

Bir süreliğine de olsa

Tüm duygulara kapatacağım kapılarımı

Sağanak yağmurlarla birlikte

Azgın fırtına lara maruz kalmış

Kendimi yapayalnız hissediyorum.

Çok mu safım?

Bu aldanmışlık neden?

Hiç güvenin olmadı!

Hal bu ki, sözüm de özüm de birdi

Hislerim duygularım hep seninleydi

Sen hiç mi sevmedin

Ya da

Çok mu geldi sevgim?

Taşıyamadın…

Sadece sev ama “dokunma” diyebildin

Ve beni eylül yaprakları gibi

Savurdun bilinmezlere,

Yoruldum…

 

Eylül çok yordu beni…

Hayat çok kısa, mutlu anlar da yok denilecek kadar

Sadece “Bir an”

Oysa…

Seni beklerken

Geçmek bilmeyen o “bir an”

Evet ayrılık belki iyi gelecek

Biraz yorgun…

Biraz da kırgınım

Sen sevmeyi bilmesen de

Dualarım seninle…

Her an’ında mutlu ol, sevgiye doy…

Yüzünden gülümseme

O bensiz güzel sevgiye aç yüreğinden

Mutluluk eksik olmasın

Eylül beni çok yordu

Eylül senin mutluluğun olsun…

 

//Elimde olsa, yeşilin her tonunda boya alıp, eylülde tüm ağaçları yeşile boyardım//

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

28.09.2014