Eylül

//Her başlangıcın sonu mutlaka vardır//

 

Fırtınalarla boğuştum alabora olmadım dimdik ayaktayım

Yarınlara kalanlar sadece yanıltıcı umutlar

Ömrümüzü bitiren

Saatin tik tak sesleri

Ve rüzgârda savrulup giden takvim yaprakları

Taze, unutulmaz hatıralar da barındırsa

Yüreğim tarumar olmuş

Ve…

Eylül…

Bitti bitecek işte…

 

Eylül hazan ayı

Kehribar sarısına kaçmış

Hüznün rengârenk tonlarıyla girer gönüllere

Soru işaretleriyle dolu

Noktalama işaretleri hakimdir benliğinde.

Yazdan kalan bir gün

Kışı hatırlatan kanıma girdiğin sıcak dürtüler

Tüm bedenimdeki dengeleri alt üst ederken

Zemheri ayazında sımsıcak yüreğinle geldiğin gibi

Geldi ve

Gitti gidecek

Eylül…

 

Nede olsa adı eylüldü

Tırnak içine almıştım adını “sevda”

Şiirlerimde dizelerime sevgiyle başladım

Akıbetimiz ne olacaktı, tamamlayamadım

Sen, hep düşlerini fısıldadın

Ve inadına kaçtın,

Hem de hiç zaman bile kaybetmedin…

Kalemim seni yazar oldu,

Ama yüreğim gibi, öznesi olmayan cümlelerim de yorgundu

Hep hüzne boğdu

Ne de olsa

Adı…

Eylüldü…

 

Doğaldır, zamanıydı, mevsimiydi

Ona sadece hüzün yakışır

Zamansız da değildi hiç bir şey

Yaprakların dökülmesi

Ya da

Benim dağılmam!

Hepsinin tam zamanıydı.

Ve yağmurlar esir alır,

Toprak ıslandıkça, ılık ılık

Kokusu geldikçe

Düşersin gönüllere…

O zemheri ayazında ki sıcak sabaha inat

Yeni yetme sevdalara nispet edercesine

Eylül de bitti…

 

İşte benim kaderim,

Yoldaşım olur her daim hüzün

“İyi ki varsın” dese de

Fiilen varlığı olmasa da

Sevdası yüreğime kazınsa da

Yokluğunda ki acılarla

Ben senin

Hüzün benim yolumda…

Ve bitti

Eylül…

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

28.09.2014