Ankarada Gün Batımı

Ankara…

Ufku göremezsin buralarda yüksek binalar engeller.

Her yer beton yığını da olsa

Güneş batarken özlemlerini de engelleyemezsin.

Balkonda otururken binaların arasından sızan

Pembe mor ışıklara dalar gözlerim

Aramızda dağlar, aramızda yollar var

Çaresizce seni daha çok özler zavallı yüreğim

Yalnız gelişinle avunup mutluluğu tadarken

Kahreden çift gidişine bir anlam veremez,

Seni düşünür sevdalı deli gönlüm güneş penceremden batarken.

Yaşadığım tüm acılara, sol yanımda ki sancılarıma

Onca kedere ve dertlerime

Gülmeyen kör talihime

Yüreğimi kor ateş gibi yakan sonsuz hasretine,

Biten gençliğime ve canım...

Sensiz geçen ömrümün her gününe

Lanetler okurken

Sana sevdalı deli gönlüm isyan eder güneş penceremden batarken.

Birini söndürmeden diğerini yaktığım sigaramdan

Sen diye nefes nefes dumanını içime çekerim.

Her Ankara’ya gelişimde

Özlemlerin çığ gibi büyüyüp

Deli bir fırtına gibi içimde eser hasretin

Umutlarımı yitirdiğim an senden bir telefon bekler

Seni düşünür sevdalı deli gönlüm güneş penceremden batarken.

Zemheri ayazında gelip

Buz tutmuş yüreğimde meltem rüzgârları estirdiğin günü

Hüzün yüklü karabulutların

Yüreğimi kapladığı bir zamanda,

Kararmaya yüz tutmuş dünyamı aydınlattığını

Girdapların içerisinde sürüklenirken

Sımsıcak yüreğinle gelip sevgi yüklü gücünle çekip çıkardığını

Nefret ettiğim yaşamı tekrar nasıl sevdirdiğini

Hayata küsmüşken nasıl dört elle bağlandığımı

Düşünüyorum içim buruk güneş penceremden batarken…

Sensizliği bile seninle dolu dolu yaşarken

Güne seninle başlar

Seninle bitirir geceleri hayalinle sarılırım

Sesini duyduğum an yüzümde gamzeler açar

Söylediğin her söz kurduğun her cümle beynimde yankılanır

Dünyam seninle dönerken

Seni düşünür avunurum her akşamüstü güneş penceremden batarken…

Mustafa KARAAHMETOĞLU

16.09.2014/Ankara