Bu Gece

gök delinse

sağanak olup yağsa üzerine

temizleyemez

başka tenleri sardığın

kahrolası o cünüp geceyi

 

bana da bulaştırdın günahlarını

tüm duvarlar üzerime üzerime geldi

yer gök başıma yıkıldı

kahrımdan sırılsıklam oldum

denizler yuttu adeta kayboldum

boğuldum derinliklerinde vurgun yemiş gibiyim

 

ben unutmayacağım

sende unutma!

“o gece” yemin ederim

üzerinden asırlar geçmiş gibi

karanlık gece olarak kalacak

hatırlamak istemeyeceğim kirli anılarımda…

 

kirletilen,

duvarlarımı ten rengine boyadım

boyarken,

sesini duyuyordum

söylemek istediklerine

kulaklarımı tıkarken ben

avaz avaz susuyordun sen

 

korkarım sessizliğinden,

haykırışlarının aksine

çok şeyi dile getirir suskunluğun…

ten rengine boyadığım odamdaydı

siluetin

kirli tenine dokunma ihtimali ile

boğuşuyorum…

 

kafamda,

soru işaretleri

cevap veremiyorum.

muhatabı sensin!

ve ünlem işaretini

cümlenin sonuna koydum!

sanki önüme set çekti…

hayret!

ve kalakaldım…

saat gece yarısını sen geçiyor

sevişme zamanı…

zamanın yok!

özlemişlerdir,

bekletme uzun zaman oldu…

 

ama geç kaldın

ve…

sen başka tenleri sardın,

kirlendin!

bana geç kaldın…

hem de çok geç!

 

bu gece

ya da her ne ise

dün gece

anılarımdan çıkmayacak

hatıralarımda hep yakacak

kara leke olarak kalacak

bu gece

ya da her ne ise

lanet olası

seni benden alan o geceyi

ben bilirim

ben bilirim çaresizliği

//çaresizim bom boş bu kalbim

yalnızlık ne zormuş bunu ben bilirim//

 

//katran karası geceleri her şeyin üstüne siyah bir çarşaf gibi örter gizlersin de bu hasretim hep sensiz çıplak mı kalacak?//

 

mustafa karaahmetoğlu

12.08.2014