Sen Oğlum

Hayatımda topla oynanan hiçbir oyunu sevmedim ama bugün, eni konu maç yapıyorsam, 
arabaların kapısı açılanı mı olsun rengi mavi ya da kırmızı olanı mı diye, sanki etek alırmışçasına kararsızlık yaşıyorsam,
yerken hiç şekline bakmadığım patlamış mısırları kurbağa, ayıcık,araba vb. şekillere benzetebiliyorsam,
yüreğim hep ağzımda atıp, tüm soğuk kanlılığımla sana gülümseyebiliyorsam, doğduğun günden beri tüm parfüm şişlerini koklayıp koklayıp bırakıyor ve kokundan daha öte bir koku artık bulamıyorsam,
 "anne" dediğin an, tüm dünyam bembeyaz olup kendimi bir peri kadar kusursuz, peri gibi ışıklar içinde hissedebiliyorsam,
 gece uykum defalarca bölünüp, sabah zombi gibi uyanmama rağmen, işe geldiğimde "oğluş nasıl" sorusuna sanki tüm gün uyumuşum gibi büyük bir enerjiyle cevap verebiliyorsam 
ve bu yazıyı yazarken hala sana olan sevgimi anlatmakta yetersiz kaldığımı hissediyorsam;
 bu, seni, tarifi mümkün olmayan bir duyguyla seviyor olduğumun kanıtı olur mu?