Hasta

HASTA

    Hasta olduğum zaman bütün çökkünlüklerim
    Çeker âdeta beni bir hüzün batağına 
    Dövülmüş gibi ağrır bedenimde her yerim
    Ah ne çileyle girer bir hasta yatağına

    Gençsen yârin yavuklun, evliysen zevcen karın 
    Yanında bulunmalı mutlak bir emektarın
    Beklersin bütün gece, gün doğacak mı yarın? 
    Yenik düşüp gitmeden bir nöbet atağına

    Ölüm, hayat yolunda varılacak son zirve
    Orda vedâya gelir tüm eş, dost, hısım, kirve
    Göğün sonsuzluğuna bir duman yükselir; ve
    İncecik bir nur iner ölenin otağına

    (01-04) .09.2010 – LÜLEBURGAZ 

    Zekâi BUDAK