Muteber Bir Yalnızlık

Kışın tam da ortası

Gecenin bir yarısı

Vakit geçmiş oldukça

Muteber bir sessizlik

Yakarken için için.

Telaffuzu imkânsız onca duygunun seyri

Teferruata gerek olmadı hiçbir zaman

Bilen bilir zaten içinden geçeni.

Muteber bir yalnızlık

Azıcık hoş görü

Kanıksamış olsam da

Dile gelmez tek bir serzeniş

Biraz berduş heceler

Biraz efkârlı şu dizeler.

Korunaklı ve ışıltılı bir dünyanın

Çoktan kapanmış perdesi

Sıkı sıkıya üstelik

Işıklar sönmüş hepten

İzbelerde gölgeler

Sığındığım o taş duvarlar.

Sessiz ve öfkeliyim hiç olmadığım kadar

Yeminler dizdim ardı ardına

Sustum ve ağladım hunharca

Yol yordam bilmez olmuş iken

Konuşsam ne fayda.

Romanın tam ortası

Sonu belli çoktan

Oysa yazdığım onca hikâye

Gerçek sandığım onca parçalanmış hece.

Bir insan, bir duygu

Tüm kaygılarım diz boyu.

Açmadığım nice kapalı kutu

İçinde saklı onca duygu bin bir huylu.

Soluk benizli adam

Hey sen, söyle bu da mı yalan

Dilerdim gerçeğe dönse bu rüya

Kimim ya da ne çoğunun nazarında.

Kılı kırk yarmış olsam da

Son seçenektin arda kalan

Siyah bir gecenin örtüsü

Onca yalanı gizlerken.

Bu da son rüyaydı işte

Hepten nihayete eren.

Son dilek, son sevda

Siyah artık tek renk

Dünyamı kaplamışken boydan boya.