Bulutlarla Sevişir Bir Adam

Nafaka arıyordu göklerde, bulutlara değecekti sanki elleri

Umudun durgun gölleriydi daldığı, düşse parçalanacaktı

Bileklerindeki titreyişlere hükmetti bir an, korkaktı dilleri

Dudağında yarım bir ıslık, vedaydı şimşekle birlikte çakan

Acımsı bir tadımdı mutluluk, ölümdü ona derinden bakan

Kimi saraylarda mutsuzdu dolaşır iken, kimi güneşi avuçlardı

Gönlündeki yükü boşaltırdı sıcacık bir yuvada, geceleri ağlardı

Eskimiş mevsimleri biriktirirdi delik cebinde, yokluğa yanardı

Bilmezdi ömürsüz ve başıboş yangını, ay ışığında tütün sarardı

Yağmurda yıkardı saçlarını, sessiz çığlıklarla içten içe kanardı

Her inilti ağrıyla başlamazdı oysa, sözcükler kınalı bir umuttur

Göğsümde kanlı bir bıçak hayat, hüzünlerin derinliği soyuttur

Renkli bilyelerle sevişir düşlerde çocuklar, öyküler somuttur

Bulutlarla sevişir bir adam, gözyaşlarını hep rüzgâr kurutur

Döner devranın garip çarkı durmadan, bir gün onu da öğütür

Selahattin YETGİN