Kanarken Yalanlara

Belirsizliği tanımlama telaşında

Yol verdim tüm belirteçlere.

Hiçliğin müdavimi bir yürek benimki

Yoktan var olmuş

Hissediyorum ki her daim

Ruhumda o İlahi dokunuş.

Muratlarıma nail olmak tüm arzum

Tümlemek yüreği

Titrek ellerim semaya her uzandığında.

O gök kubbe altında buluştuk madem

Neyin derdi bu, yakan devranı.

Soluk gölgem düştü bir kez yola

Yol vermiş olsam da yürek yakanlara.

Biraz izafi olsa da

Suretler çıkmazda

Olabildiğince vakur

Biraz kırılgan

Meyletmişim bir kez

Bilinmezliğe çoğunun nazarında.

Ne fark eder

Kırılsam da defalarca

Sessizlik üzerini örterken gecenin

Susuz kalmış bir ruhun

Perde arkası.

Göreceli ne varsa

Seyrine dalmışım bir kez

Prangalara vurulmuş iken.

Paye vermesem de acılara

Onanmaz bir yara

İçin için kanayan.

Önce yürek kanar

Sonra devran usul usul

Bazen nidalarla.

Derken susar âlem

Sessizce dinlerim sessizliği

Yoz ve kılıksız nice telaşla

Haricimde güdülen onca sanrıyla.

Tabiat ölür geceleri

Sessizlik en derinde

Karanın gölgesinde.

Ve ruhun ölür defalarca

Kimseler bilmez ve görmez

Efkâr çevrelerken sitemlerini.

Suskun olsa da dilim

Susar mı yürek…

Kanarken yalanlara

Sınanmak bu olsa gerek.