Bil

İkinci bahardayız, ömür dediğin ne ki

Yeter ki gönül denen cenneti görmeyi bil

Karavaş arasından seçilmedin haseki

Yeter ki gönül denen cennete girmeyi bil

Arzu duyan dudaklar arayıp bulur seni

Dünyalara değişmem yüzünde ki bir beni

Şairden esirgemez isen sıcak buseni

Açılır kalp kapısı, yeter ki vurmayı bil

Aşkın kör ettiği göz, başka yüze bakmazken

Deryaya yol arayan, sığ göllere akmazken

Nemrut’un ateşleri İbrahim’i yakmazken

Hasret yaralarıma merhemi sürmeyi bil

Mademki Coşari’ye sevgili olacaksın

Mademki bu sevdayı mukaddes bileceksin

Mademki yüreğimde cenneti bulacaksın

Aşkınla var ettiğin cennette durmayı bil

İbrahim COŞAR