Öznesi Ben

Kolektif bilincin bir adım ötesi

Bunca yadsımazlığım belli ki

Diz boyu tedirginliğim

Adeta koyultulmuş düşlerin

Nirengi noktası nihayete ererken.

Huysuz bir ergen kadar anlaşılmaz

Yalnızlık örtmüş iken üstümü.

Bir yorgan sıcaklığı adeta

Aşkın ve hüznün boğuk nefesi.

Buram buram hasret kokar odalar

Kırık bir sandalye kadar çarpık ve çelimsiz

O canhıraş nidalar yürekten yükselen

Ayracı ömrün

Adına özlem denen…

Ne izdüşümü ne de gerekçesi

Olabilir mi sonu

Asla erişemediğim o düşün.

Heceler sabırsız ve biteviye

Bakışlar donuk iken nezdinde

Umutlar bile kanaatkâr elden geldiğince.

Eksiltili binlerce cümle

Ayrı düşmüş birbirinden sayısız kelime;

Öznesi ben,

Yüklemi yine özlem.

Tüm imgeler külliyen yalan

Tanımsız ve anlamsız

Yoksun kalmış sevdadan.

Bir yanım alabildiğine ötelenmiş insanlıktan

Diğer yanım hüküm giymiş iken yalnızlıktan.

Eksik gedik ne varsa

Ellerim ile dizmiştim oysa

Hicap ettiğim onca anı

Kırık bir güfte nihayetinde

Çoktan koymuş iken son noktayı.