Bilirim ki Gitmek İçin Çok Erken

O masal ki başı var sonu belirsiz tükenirken

Ve tüketirken anı hiç dönmemesine...

Mevsimler devinir durur biz yalpalarken

Ve yaftalanırken ömür.

Bir düş belki de tekrarı olmayan

Susmak ise payımıza düşen

Hiç ölmeyecekmişçesine

Oysa ölürken günbegün.

Sakıncalı bir düşüngeç adı tanımsız

Hüzünlü bir süreç her terk ediliş

Yürek de beden erir de erir

Buzdağının o koca kütlesi

Görünenin çok ama çok ötesi.

Bin bir sığıntı duygu

Kıvraklığında yakarken ruhu

Hoş bir betimleme olan biten

Biraz da olsa

Keşke gelebilseydi bir şeyler elden.

Ayracı ömrün, sarkıcı enginlerin

Bir var bir yoksun

Ne bir resmin ne de gölgen

Karışır karanlığa onca sitem

Duymadığım, söylemediğim

Bilirim ki gitmek için çok erken.