Aşk Ve Rüzgar

Arşimet in kanunu geçmezdi aşkta

Hafif hafif çiselerdi önce

Bahar kokardı zemheri de güzde

Birden meltemler boynundan öperdi poyrazları

Sevişirlerdi uzanıp denizlere

Gökyüzü çekerdi perdelerini

Otururdu ocağının  başına

Duman duman tüterdi ufuk

Azardı dalgalar

İlk kez düşerdi gözlere

Yaş denilen boncuk

Ki 

Ağır mı ağır bağlanan yüreğe

Her biri bin kiloluk

Çektikçe çekerdi derinlere

Kaybolurdu okyanusta

Sahillerden millerce uzakta

Bir sandal kürekleri kırık

Hayıflanırdı ateş

Kabarırdı su

Geçerdi nehirler bir birinin içinden

Nil Fırat olurdu

Fırat Ağrı

Eteklerine serpilen kardelenlerle

Yarın ki sabahlara uyanırdı

Sis çökerdi başına

Değişirdi huyu 

Sonra rüzgar

Damla damla içerdi 

Kursağına sığdırırdı denizleri

Beyaz olurdu mavisi denizin

Kimi  bulut bilirdi kimi umut

Ve

Her yürek sancıdığında

Varmak vardı sanılmazlara

Sancılar

Sancılar aşkın rüzgarıydı 

Gönülden kopardığı her damlayla

Şiddetlenen

hep biraz daha 

hep

 biraz daha

Hayıflanırdı kavuşmalar 

Şımarırdı ayrılık

Gözlerinde yaşlarla uyanırdı 

Yarın ki sabahlara

Sol yanında Ağrı 

Ellerinde Nil 

Değişirdi huyu 

Ümit SEYHAN