Kadın Şiir Yazıyor

Kirlenen zamana inat yüreğinde beyaz ruhlu bir kanat

Geceye isyan dökerken kalem

Sel gibi aktı kelamın dili sayfalara

Kahramanlık türküleri dinlerken

Karanlığın gözünden

Şiirler sızdı gözlerinin derininden

Ne garip bir haldir sevda demlenirken gönlünde

Hasret tüter uykusuz gözlerinde

Nemli duvarlara yasla başını

Rutubet silinmiyor yürekte

Şiirin son demi nisyanlarda kalem

Ellerinde soğuk iklimlerin kiri

Üşüyor zaman olmuş zemheri

Matem yüklendi karanlık bir libas gibi

Şiir niyetine hıfs ettiği mevsimlerin dili

Ufka hükmediyor her halim mubah diyen

Afak karardığı günden beri şiirleri hep siyah

Yansın bütün şiirler yansın bir bilinmezin gölgesinde

Bir beste büyür gözlerinin lâl cemresinde

K/adın ağlar ifrit bir söylemin gafil renginde

Muştulu sözler yazacaktı kadın

Ne çok mayalanmıştı aşka

Hüzne dem vuran tüm şarkılar gibi

Beyhude salınır şiirin o hazan ikliminde

Sesinde titreyen ürkek bir lisan okunur

Savurur zaman kadını

Pembesi tükenmiş bulutlara saklı

Rengini karaladığı şiirler

K/adını sığdıramadı adam mavi boyalı göklere

Tükendi kelebeğin sevdaya dokunan masum şiirleri.

Nuray AYHAN…