Gece Karanlık Ve Sen

Ücra bir sokaktayım kıyı köşe karanlık

Sokaklardan duyduğum acı ambulans sesi

Lahza lahza hayalin görünüyor bir anlık

Ve de şu sokakların ürkütücü nefesi

Oturup kaldırıma derdimi döküyorum

Bulanıyor gözlerim kâh ağlayıp gülerek

Kimsesizlik vasfımla yalnızlık ekiyorum

Geceye sitem edip ortasından bölerek

Sarı sokak lambası ara sıra sönüyor

Firari aklım gibi ışıtarak dibini

Birkaç öksüz kelebek etrafında dönüyor

Parmaklar arşınlıyor yalnızlığın cebini

Varsa yoksa aşkımız leyla ve mecnun gibi

Şu devirde sorsalar böylesi aşk var mıdır?

Şerh düşerim her anı elif gibi nun gibi

Madem aşk bizim için biz olana kar mıdır?

Bende bir öksüz gibi boynunu büküyorum

Kader denen yazgının izlerine küserek

Şu ıssız sokaklara gölgemi döküyorum

Kızıyorum hayata gözlerimi kısarak

Kaç zamandır hal böyle sensiz yarımım yarım

Bilmezsin durgunluğum dingin denizdir benim

İçimde aşk var ise ben o aşk ile varım

O aşka alev olmak budur yaşam nedenim

Gözlerine gömdüğüm ruhum esirdir sana

Zaman mekân fark etmez aşk atılmaz yabana

Âdem Efiloğlu