Ordunun Özlemi

Uzaklardan hasretle, baka baka döküldüm,

Gözyaşlarım sel oldu, Ordu’nun özlemiyle.

Ufuklara bakmaktan, iki büklüm büküldüm,

Kırılacak dal oldum, Ordu’nun özlemiyle.

Beni senden ayıran, nedir ki bilemedim

O Canik dağlarından, ayrılık dilemedim

Karadeniz bir yanın, orda da kalamadım

Yana yana kül oldum, Ordu’nun özlemiyle.

Boztepe’nin beyazı,  başıma düşen kardı

Nasılda döner başım, buralar yiğit yurdu

Ne zaman uzaklaşsam, yine hasreti sardı

Uzaklara el oldum, Ordu’nun özlemiyle.

Ayrı ayrı diyarda hasretiyle yaşlandık

Mevsimler geldi geçti, bahar geçti kışlandık

Ilgıt ılgıt rüzgârın, tınısıyla işlendik

Ona doğru yel oldum Ordu’nun özlemiyle. 

Kimseyi tanımazdım yabancıydım her yere

Özlemi yakardı ya ben çıktıkça sefere

Dönmeyi istesem de geri geri kaç kere

Gurbet elde sel oldum Ordu’nun özlemiyle.

Hasretin dilinde ki, nağmelerin adısın

Sen özlem yüreğimde,  hasretimin tadısın

Âdem denen faninin, duası muradısın

Kapılarda zil oldum, Ordu’nun özlemiyle.

Âdem Efiloğlu

Not: Memleketime İthaf olur.