Gözlerin

Sahilde oturup seyre dalmışsın,

Hep mi enginlere bakar gözlerin.

Bütün güzelleri örnek almışsın,

Hep mi yürekleri yakar gözlerin?

Masal Perisi’ydin çiçekler açan

Kanatsız melektin ışıklar saçan

Deli bir kısraktın elimden kaçan,

Hep mi nehirlere akar gözlerin?

Seni yalnız sandım çölde gezerken

Deniz Kızı gibi gölde yüzerken

Kardelen gibiydin karlarda erken,

Hep mi kaşlarını yıkar gözlerin?

Sabah serin eser yaylanın yeli

Baldan tatlı derler konuşsa dili

Taze çiçek gibi kınalı eli,

Hep mi havalara çıkar gözlerin?

Mehtaplı gecede Doğanay olsan

Güneş doğduğunda sararıp solsan

Son bir gece olsun yanımda kalsan,

Hep mi insanlardan bıkar gözlerin?

Gözlerin gözlerin Kara Gözlerin

Sanki içerimde Yara Gözlerin!

Kemal DOĞANAY