Gemi

her gün bir gemi kalkar 
hayat limanından
sonsuzluğun ufku 
derin mavide
alır başını gider
meçhule doğru

aslında bir başına değildir bu gemi
ne çok geleni var
bir de gideni
gidenler veda etmeden ansızın giderler
kalanlar vedayı zaten hiç mi hiç sevmezler
eğer bıraktıysak hoş bir seda
baki kalır bu dünyada
sana da
bana da

bu gemide herkes kaptan
herkes yolcu
kimi can
kimi canan
lakin herkes sevdalı
herkesin içinde saklı bir umut
yüreğinde can yeleği
aymaz konukların hepsinde bir uğraş
nedir yıllarca bitmeyen bunca telaş

geminin ne ilk seferidir bu
ne de son
kim bilir her seferde
ne anılar gizlidir
güvertesinde
ne acılara ev sahipliği yapmıştır
hangi sevgilere kucak açmıştır
hangi deli dalgalarla cenk etmiştir
bilinmez

akşamın kızılca kıyametinde
bilmezsin hangi yönedir yolculuk
yol uzun
ömür kısa
gemi sessiz
yolcular yorgun

arıyorum aşina yüzleri
her gün kalkan bu gemide 
gitgide eksiliyor canlar bedende 
bir garip yolcuyuz hepimizde
umarsızca bu gemide

AYLA CERMEN TÜFEKÇİ