Destanımız

Gidenlerin  ardından az gözyaşı akmadı

Gelinlik kızlarımız ak yemeni takmadı

Düşman kurşun sıkarken yaşlarına bakmadı

Sayısız Mehmetçiğim yatar Çanakkale’de

Yemek yoktu,açtılar  ama onlar dayandı

Düşmanın imkanı çok kuvveti de ayandı

Kınalı kuzulara  analar nasıl yandı

Güneş başka hüzünle batar Çanakkale’de

Binlerce yıl geçerek uzasa da arası

Nerdeyse bir asırdır içimizde yarası

Dilimizden düşmüyor acıklı hatırası

Çünkü hala kalbimiz atar Çanakkale’de

İman ile şahlandı orda Türkün sancağı

Toprağa düşen canlar  yaktı  nice  ocağı

On beşliyi sararken hilalimin kucağı

Al bayrağım kaşını çatar Çanakkale’de

Onlar  gözler önüne bir destanı serendir

Koca Seyit askerin yardımına erendir

Mustafa Kemal Paşam  hücum emri verendir

Kahramanlığa anlam katar Çanakkale de

beyazmelek