Cam Kırıkları

Bir çöle düşmüş su damlası gibiydim

Ne berraklığım belli ne bulanıklığım

Aklım sonsuzluğun kuyusunda bir anafordayken

Ne yanlışlığım vardı ne de yalnızlığım

Yürürken sonsuzluk yollarında

Üstümde yıldızlar omzumda akbaba

Tutmuş fareler çekiştiriyor paçamı

Pusuda hem tilkiler hem çakallar

Bu nasıl yürümektir adım, adım değil

Nasıl kendini bilmektir adım, adım değil

Ben olmak değilmiş marifet

Sende seninle olmakmış

Ben bende seni arar dururken

Sende seni bulup

Beni sende kaybetmek varmış

Yandım, yandım

Bilinmez dehlizlerinde

Girift labirentlerin içerisinde kaldım

Ne var olabildim ne de hiç

Dursam yürümesem dediğim oldu çok zaman

Bakınca etrafa hakikati görecek oldum bir an

Bilmem ki aynalar, aynalar hep beni ben zannettirdi

Az daha beni sen zannettirdi….

Yok mu sağımda solumda taş, kırsam şu aynaları

Acaba ilacım olur mu cam kırıkları…

                                                                                    Mehmet Şahan