Dün Ve Bu Gün

DÜN ve BU GÜN

Bir tay kıvraklığıyla koşup sekiyorken dün

Uçmuş avcumdan gençlik, maalesef ki bu gün

Zavallı bacaklarım taşımıyor gövdemi

Anıp avunmaktayım mazideki her demi

Artık eskisi gibi, çevik, güçlü değilim

Ya belim tutuluyor, ya konuşurken dilim

Artıyor gözlerimin ferindeki azalma

Gizli bir yarıştadır her hücremde bozulma              

İlerlerken sinsice kemiklerde erime

Envaî çeşit ağrı saplanır her yerime

Şekerin kolestrolün hatırı mı kalırmış

Bunca ârâz içinde onlar da yer alırmış

Tansiyonun hiperi hiposu varmış meğer

Öğreniyormuş insan yaşı gelmişse eğer

Gastrit ve ülser ile tanışıp bir gün mide

Ekşiyip yanmalarla aktedilir akide

Dert etmemek lâzımdır beldeki bükülmeyi

Ve hiç eksik etmemek her fırsatta gülmeyi

Baypas ile yoluna devam etse de kalbim

Sayesinde işler hep ritme dayalı takvim               

İhtiyâr bedenimin yükünü o taşıyor

Can kuşum ancak onun varlığıyla yaşıyor

Tükenince gün gelip köhne bedende tâkât

Silinir yeryüzünde, renk, ışık, ses, mevcûdat            

Yumulur ebediyen gözler fâni âleme

Veda edilir zevke, kedere ve eleme

Ne içimde bir ukte, ne tavr-ı ahkâm kalır                

Kızıl rengi tükenmiş simsiyah akşam kalır                                    

(13.04.2014-Lüleburgaz)

Zekâi BUDAK