Hayatla Hasbıhal Selahattin Yetgin

Çığlığımın ezberini bozuyor iç çekişim

Sahnede mavi gözlü şaşkın çocuklar

Ezberimin ritmi bozuluyor yollarda

Avuçlarımda kanayan bir düş yankısı

Sesim acıyla hasbıhal ediyor nicedir

Rüzgâr deli yağmuru almış koynuna

Dilimde iyileşmeyen kurşun yarası

Vuruldum kendi içimdeki firari aşka

Sırtımda taşısam da dünyayı yorulmam

Gürül gürül nehirler akar yüreğimden

Delirmiş çağlarda yobaz düşünüşler

Mutluluğu perçinlemiyor artık baharlar

Kendi tenimde baldıran zehriymiş hayat

Kan ter içinde uyanıyorum uykularımdan

Kökünden ayrı ekilir oldu nicedir umut

Ansızın kelepçeleniyorum ben ruhumdan

Çiçekler küskün boyun büktüler yeni aşka

Maviler rengini unuttu sırdaş oldu siyahla

Eriyip gitti yıllar hayat buzdağı koynumda

İşte gidiyorum sırların tutku olduğu sırata

Selahattin YETGİN