Yokluğunda Yar

Yüreğimin kanayan yerlerinde öfke

Albenisi unutulmuş sevdaların köşkünde

Dudağımda hazin bir yalnızlıksın

Nemli sabahların döşeğinde kızılcık bakışların

Çürümüş dallarda bir yığın yaşanmışlık

Üşüyorum gönlünün çıngılarında

Cılız ve titrek ellerimle aşkı yazıyorum

Bir tahterevalli olsam şimdi

Eski bir bacadan yükselen duman olsam

Hayallerimin kerpiçten evlerinde

Uyusam ve bir daha uyanmasam

Çalsan kapımı sevdalı yüreğinle

Sarılsan yine bana eskisi gibi yar

Şakaklarımdaki aklara dudağını sürsen

Sureti eskimiş pişmanlıklar uhdemde

Gözbebeklerimde firari yıldızlar

Balıklar yüzüyor ruhumun derinliklerinde

Üryan bir ateşim ben hüzünlere

Kapat yine de yalnızlığımın tunç kapısını

Bir yudum mey olsun gülüşün

Sahra yalnızlığımın o dar odalarında

Yudumlara böl yine beni sevginle

Kapattım gözlerimi sen yokken aşka

Suskundu dilim yar asırlarca

Nicedir karanfil kokulu şiirler biriktirdim sana

Sen güneşi emziriyordun çok uzaklarda

Bulutlardan sabır örüyordun şanıma

Ben nice şafak doğurdum bilsen yokluğunda

Yuttum o manasız gecelerin irinini

Bir öldüm bin sövdüm her gece yokluğuna

Sen yokken yar ben özlemine gömüldüm

Selahattin YETGİN