Sessiz Gece...

Tutarsız baharın ahenksiz seyri

Meyletti meyledeli.

Kırık bir tabure;

Bıkkın ve seyrinde hasretin

Bir ucunda ben bir ucunda

Düş ötesi bir yorgunluğun tek şahidi.

Gün geceye yol verdi vereli

Rengi değişti döngünün

Seyri değişti şu garip hüznün;

Biteviye, ıssızlığın yamacında.

Kasıldı zaman, sırnaşık saatler bile gülmekte

Güllerin rengi değişti hasret ertesi

Yine kara yine sıradan

Hepten koruk bir yalnızlık

İpe dizdim dizeli sensizliği.

Muafiyeti kadar yoksunum yokluktan öte

Hiçliğin kıyısında sıradan

Sıdkı sıyrılmış meleklerin

Aslına rücu ettiğinden beri insan.

Ölümün kıyısında tüm imgeler

Sesim karıştı hepten çalan şarkıya

Notaların uyumsuz kırılganlığına

Esir düştü nice beste

Nakaratı devinirken garip bir iniltiyle

Ölümü çağrıştıran.

Gıyabında ne bir yoldaş ne bir sırdaş

Çalıntı ruhlar biteviye rağbet ederken

Sonsuzluğa bir yandan sırıtan

Fazlasıyla çığırtkan nice mizaç

Nasiplenmemiş ne gıyabında

Ne de kahreden

Sadece yılgı ve üzünçten ibaret

Sessiz gece.

Anlık bir teferruat olsa olsa

Adsız sansız bir zaman öbeği

Soyutlanmış nazire edercesine

Sıradan, terk edilmiş bin bir hece

Masal tadında bin bir gece

Kahramanları unutulmuş

Ramak kalmıştı oysa o meçhul gölgeye,

Beklerken köşe başında

Neye hükmetse de

Gözleri açık gitti aşk

Şerefe ey ihanet.